Connect with us

Gündem

Serveti neden ve nasıl vergilendirmeliyiz?(IV)


Serveti niçin ve iyi mi vergilendirmeliyiz?(IV) – Madalyonun iki yüzü zenginlik ve yoksulluk

Prof. Dr. Mustafa Durmuş – Bilimsel araştırmalar dolar milyarderlerinin yalnız gelişkin Merkez Ekonomilere özgü değil, Türkiye dâhil dünyanın derhal her ülkesinde mevcut bulunduğunu gösteriyor. 

Mesela halkı büyük sıkıntılar içinde olan Venezuela ve Zimbabwe’nin her birinin birer milyarderi var.  ABD 624 civarında sayı ile dünyada en fazla milyardere haiz ülke olurken, Çin 390 milyarderi ile ikinci sırada yer ediniyor (gerçekte Çinli milyarderlerin sayısı daha da fazla şundan dolayı Hong Kong’da 66 milyarder ve bağımsız Tayvan’da 40 Çinli milyarder daha var). Almanya’nın 110, Rusya’nın 102 ve Hindistan’ın 94 milyarderi var. Kalan ülkelerin her birinde 100 ‘den az sayıda milyarder var. Bunların çoğu Avustralya, Kanada, Fransa ve İsviçre’de yaşıyor. Aslen Forbes tarafınca tanınmayan ya da servetleri tam olarak bilinemediği için milyarder sayılmayan oldukca daha çok milyarder olduğu tahmin ediliyor.  Bunların içinde kraliyet mensupları, diktatörler ve büyük suçlar işlemiş olanlar var. Kabaca dünyadaki milyarder sayısının 2,000 ila 2,200 içinde olduğu tahmin ediliyor.(1) 

 

Küresel yoksulluk artıyor

Madalyonun öteki yüzünde ise küresel yoksulluk var. Birleşmiş Milletler Örgütü  (BM) Salgının 2030 yılına kadar 207 milyon insanı daha aşırı yoksullaştıracağını, böylece aşırı yoksul sayısının 10 yıl sonrasında 1 milyar civarında olacağını öngörüyor. (2)

Dünya Bankası ise (3) Salgın yüzünden yoksulluğun küresel olarak 88 milyon – 115 milyon civarında artacağını, şahıs başı gelirin küresel olarak 2020 senesinde yüzde 5-8 oranında azalacağını ve böylece yoksulluğun 2017’deki düzeylerine yeniden çıkacağını ileri sürüyor (aslına bakarsak yoksulluğun Covid-19 öncesinde dünya genelinde azaldığı iddiası doğru değil. Çin ve Hindistan’da yoksulluk azaldığı için küresel yoksulluk azaldı. Tikel olarak ülkelerde bilhassa de gelişmiş ülkelerde yoksulluk arttı). 

Bu da son üç yılda yoksulluğu azaltma çabalarının boşa gittiği anlamına geliyor. Banka yoksullaşmanın yüzde 80’inin orta gelirli ülkelerde gerçekleşmesini ve bundan en fena etkilenecek bölgelerinse Cenup Asya ve Sahra Altı Afrika olmasını bekliyor. Rapor 2030 yılına gelindiğinde neredeyse dünya nüfusunun yüzde 7’sinin günlük 1.90 dolardan azca gelir tüketebileceğini ileri sürüyor.

Geçen yıl Salgınla beraber yaşanmış olan ekonomik çöküş ise servet bölüşümünü zenginden yana olmak suretiyle daha da kötüleştirecek. Bu sebeple Salgın ile beraber devasa bir yedek endüstri ordusu ortaya çıktı. Bu durum işçilerin enerjisini zayıflatıyor, onların oldukca düşük ücretlerde çalışmaya razı olmasına niçin oluyor. Bu da işçilerin yaşam standartları daha oldukca düşürecek, yaşam koşullarını kötüleştirecek.

Türkiye’de derin yoksulluk 

Türkiye’de de yoksulluk son yıllarda (bilhassa de Covid-19 ile beraber)  hızla artıyor. Bunu görebilmek için çöp konteynerlerinden yiyecek arayanlara, yoksulluk yüzünden hayatına kıyanlara bakmak kafi. Ek olarak istatistikler de bu mevzuda yeterince yol gösterici. 

O şekilde ki Türk-İş’in araştırmasına nazaran, geçen senenin aralık ayında dört kişilik bir ailenin açlık sınırı 2,590 lira, yoksulluk sınırı 8,436 lira oldu. (4) Öteki taraftan asgari ücret giderek averaj tutara dönüşmüş durumda. Asgari ücretin yüzde 20 fazlası ve altında ücret alan işçilerin sayısı 9,7 milyon. Tüm ücretli çalışanların yüzde 50’ye yakını bu kapsamda yer ediniyor. Tüm ücretli çalışanların yüzde 64’ü ise (12,5 milyon işçi) asgari ücretin altı ile asgari ücretin bir buçuk katı içinde bir ücret elde ediyor. (5) 

Özetlemek gerekirse Aralık ayındaki düzenlemeyle 2,825 lira 90 kuruşa çıkartılan asgari ücret açlık sınırının yalnız 300 lira üstünde, yoksulluk sınırının ise yalnızca üçte biri kadar. Şu demek oluyor ki bir ailede sadece üç asgari ücretli olarak çalışan ve gelir elde eden olursa aile yoksulluk sınırının 42 lira üstüne çıkabiliyor.

Prof. Dr. Mustafa Durmuş

Hanelerin yarısına yakınının tertipli geliri yok 

Sahadaki emek harcamalar yoksulluğun resmini oldukca daha net sergiliyor. Mesela İBB İstanbul İstatistik Ofisi’nin İstanbul’da şehir yoksulluğuna ilişkin olarak yapmış olduğu bir anket emek vermesi ülkenin bu en büyük kentindeki yoksulluğu gözler önüne seriyor: 

Ankete katılan hanelerin yüzde 47,3’ünün tertipli bir geliri yok. Çalışan kişilerin olduğu hanelerin yüzde 89,3’ünde tek şahıs gelir getirici faaliyette bulunurken, iki kişinin çalmış olduğu ailelerin oranı yalnız yüzde 9,7. Yüzde 92,6’sı ise borçlanmadan extra bin liralık bir harcama meydana getirecek durumda değil. Yüzde 91,8’inin haftada minimum iki kere et, tavuk ya da balık içeren yemeği karşılayabilecek bir geliri yok. Hanelerin yüzde 70,6’sı kredi kartı ve kredi olarak bankalara, yüzde 20’si esnafa, yüzde14,3’ü ise akrabalarına borçlu. (6)

Yoksulluk bölgelere nazaran daha da artabiliyor. Örnek olarak 2020 yılının başlarında meydana getirilen bir araştırmaya nazaran, Kürtlerin ağırlıklı olarak yaşamış olduğu Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde meydana getirilen anketlerde iştirakçilerin yüzde 63,2’sinin TÜİK verilerine nazaran açlık/yoksulluk limiti sayılan 2,000 liranın altında hane gelirine haiz olduğu görülüyor. (7)

Sosyoekonomik geçim endeksi: yalnız 36,0 

Covid-19 Salgını sonrasında meydana getirilen bir emek harcama İstanbul’un 39 kazasının 34’ünde ciddi düzeyde yoksulluk yaşandığını ortaya koyuyor. Bu şekilde yoksulluk içinde olanlara, başta besin yardımı olmak suretiyle, ilaç, bebek bezi ve maması, yakacak, kira, ulaşım, satmaca ödeme, kıyafet yardımı meydana getiren Derin Yoksulluk Ağı adlı bir gönüllü yardım kuruluşunun Kasım ayında yayınladığı rapora nazaran (8); bu ilçelerdeki yoksulların yarıya yakını geçimini gezici satıcılık benzer biçimde kayıt dışı işlerden sağlıyor. Salgınla beraber işler durunca bu ailelerin geçimi iyice zorlaştı. Kuruluşun yoksulluğu belirlemede kullandığı ve su ve temel besin benzer biçimde en temel ihtiyaçların karşılanabilmesi anlamındaki tanımladığı Sosyo Ekonomik Gelişmişlik Endeksi (sege) 34 ilçedeki 171 mahallenin tamamında averaj 100 üstünden yalnız 36.02 düzeyinde. İşin kötüsü sege İstanbul’daki toplam 959 mahallenin yüzde 68’inde de 0-40 aralığında kalıyor.

Eşitsizlik ve yoksulluk sisteme içkin

Dünya ve Türkiye’ye ilişkin bu eşitsizlik ve yoksulluk göstergeleri temelde paracı üretim tarzının özünü oluşturan artı kıymet sömürüsünün kaçınılmaz neticeleri.  

Şu demek oluyor ki bu neticeleri doğuran şey, toplumdaki öteki sömürü ve ezme biçimlerinin haricinde, artı kıymet sömürüsüne, kâr maksimizasyonu için üretime ve çevreyi tahrip eden, işçi ve emekçi sınıfları baskılamaya dayalı kapitalizmin bizzat kendisi. 

Bir başka anlatımla, işsizlikte olduğu benzer biçimde, yoksulluk, gelir ve servet dağılımı adaletsizliğinin sebebi (burjuva iktisatçıların ileri sürdüğü benzer biçimde) kaynak yetersizliği değil, paracı sistemin kaynakları dağıtma biçimi. Bu sebeple kaynaklar piyasalar ve devlet tarafınca toplumsal ihtiyaçların karşılanması için değil, kâr elde etmek için dağıtılıyor ve devlet izlediği sosyo-ekonomi politikaları ile bunu kolaylaştırıyor.

Piyasa mekanizmasıyla meydana gelen ve devlet eliyle de perçinlenen işçi sınıfının bu sömürülme ve ezilme olgusu kendini sosyoekonomik alanda servet, gelir, eğitim, sıhhat, konuta erişim benzer biçimde mevzularda ciddi farklılaşma, eşitsizlik ve adaletsizlik biçiminde ortaya çıkartıyor.

Neo-liberal dönemde gelir bölüşümü adaletsizliği ve yoksulluk arttı

Bilhassa de 1980’lerden itibaren ortaya çıkan neo-liberal devrin bir sonucu olarak, gelir ve servet; yalnız özgür piyasalardaki emek-sermaye ilişkilerinin (emekçi sınıfların örgütsüzleştirilip kuvvetsiz bırakılmasının) değil, paracı devletlerin anapara sınıfı lehine uyguladığı iktisat politikalarının da ürünü olarak, bu sınıfa mensup zenginlerin elinde daha da birikti. 

Bu birikime hizmet eden en somut politikalarsa, verginin yükünü emekçilerin üstüne yıkan, sermayedarlardan giderek daha azca vergi alınmasını elde eden emek karşıtı vergi politikaları oldu. Bunun sonucunda varlıklı ve yoksul arasındaki yar daha da büyüdü.

Bir başka anlatımla, paracı sistemde gelir ve servet eşitsizliği artışı birincil bölüşüm ve ikincil bölüşüm düzeylerinde olmak suretiyle iki düzeyde gerçekleşiyor. Birincil bölüşümde eşitsizliklerdeki artış neo- liberalizmle beraber oldukca önemi boyutlara erişti. Bu sebeple artı-değer sömürüsüyle gerçekleşen kârlara ilave olarak, seçkinlerin haiz olduğu ve kendilerine tertipli gelir elde eden ve belli ellerde toplanan yeni tür servet gelirleri ortaya çıktı. 

Bunların içinde finansal rantlara ilave olarak oldukca mühim boyutlara erişen tekelci entelektüel iyelik var (bilişim ve ilaç sektöründeki benzer biçimde bilginin tekelci kontrolünden elde edilmiş rantiye gelirler). Doğası gereği toplumsal ya da kamusal birçok müştereğin özelleştirilmesinden elde edilmiş rantlar var (emek geliri haricinde direkt tabiat ve informasyon üstünden elde edilmiş rantlar). Sermayenin giderek artan pazarlık gücü ve emek karşıtı serbestleştirme (de-regülasyon) politikaları var. Bunlar birincil bölüşümü servet sahipleri lehine olmak suretiyle etkiliyor. İkincil bölüşüm ise emek karşıtı, anapara yanlısı vergileme, sübvansiyon ve transferler sonrası ortaya çıkan tekrardan bölüştürücü politikalar sonucunda ortaya çıkıyor. (9)

Birincil bölüşüm: bir işçinin dolar milyarderi olabilmesi için 25 bin yıl emek vermesi gerekiyor

Averaj bir Amerikalı işçinin milyarder olabilmek için 25 bin yıl çalışmak zorunda bulunduğunu ileri devam eden ABD eski Emek harcama Bakanı R. Reich ABD’deki servet yığılmasının dört ana nedenine dikkat çekiyor: 

(i) Miras olarak alınan servetler (ABD’deki servetin ortalama yüzde 60’ı miras yöntemiyle oluşuyor). (ii) Tekeller (J. Bezos’un Amazon’u ABD’daki tüm e-ticaret perakende satışlarının ortalama yüzde 50’sini oluşturuyor. Süresi uzatılan patent ve ticari marka sistemleri G. Lucas ve O. Winfrey benzer biçimde milyarderler yarattı). (iii) İçeriden informasyon almak (yatırım fonu milyarderi S. Cohen içeriden informasyon ticareti alanındaki uzmanlığı yardımıyla “yüz milyonlarca dolar yasadışı kâr ” elde etti).  (iv) Politik güç (zenginler politikacılara eli bol yardımlar, bağışlar yapıyor). (10)

İkincil bölüşüm: devlet eliyle zenginleşme ya da yoksullaşma

Devlet bütçeleri ise anapara sahipleri ve servet zenginlerinin lehine bu şekilde bir tekrardan (ikincil) bölüşümün aracı olarak kullanılıyor.  Bu bağlamda izlenen vergi politikaları artan gelir ve servet eşitsizliğinin ana sebeplerinden biri.

Türkiye’de bilhassa de neo-liberalizmin uygulanmaya başladığı 1980’li yıllardan itibaren sermayedarlar hem mutlak,  hem de nispi vergi yükü anlamında, öteki sınıflara kıyasla vergi yükümlülüklerini ve ödemelerini hızla azalttılar ve yükü emekçi sınıfların üstüne bindirdiler.

O şekilde ki toplanan vergilerin neredeyse yüzde 70’inin KDV ve ÖTV başta olmak suretiyle dolaylı vergilerden oluştuğu biliniyor. Bu vergilerin işsizinden, dar gelirlisine ve asgari ücretlisine olmak suretiyle neredeyse tamamı emekçiler tarafınca ödeniyor. Bunların en mühim özelliği ise verginin yükünün düşük gelirli de oldukca daha çok, yüksek gelirlide oldukca daha hafifçe hissedilmesi. Böylece dolaylı vergilerin bu kadar büyük ağırlıkta olması Türkiye’de gelir dağılımının bu denli bozuk olmasının (ikincil bölüşüm politikası aracılıyla) iki sebebinden birini oluşturuyor.

Bunun haricinde ülkede ödenen gelir vergilerinin neredeyse yüzde 65’i de ücretliler tarafınca ödeniyor. Bu vergiye, ödenen toplumsal güvenlik katkı payları ve KDV de dâhil edildiğinde, Türkiye OECD ülkeleri içinde işçiler üstündeki vergi yükünün en ağır olduğu ülkeler içinde yerini alıyor. 

Şu şekilde ki; OECD genelinde bekâr bir işçi tutarının yüzde 41,5’i oranında gelir vergisi, toplumsal güvenlik katkı oranı ve katma kıymet vergisi ödüyor. Türkiye’de ise bu oran yüzde 43. İşçi eğer evli ve iki çocuklu ise durum daha da farklılaşıyor. Mali yük OECD averajında yüzde 26,4’e gerilerken, Türkiye’de yüzde 37’inin üstünde kalıyor.  Üstelik 2016 yılından bu yana bu yük OECD genelinde azalırken, Türkiye’de daha da artıyor. Bunun sebebi öteki ülkelerde işçi ailelerine yaygın bir vergi iadesi ve öteki devlet yardımları verilirken, Türkiye’deki işçilerin yalnız asgari geçim indiriminden yararlanabilmesi ve devlet yardımlarının neredeyse asla mevcut olmaması. (11)

Öteki taraftan son 40 yılda anapara kesiminin üstündeki verginin yükü giderek azaltıldı. Sermayedarlar aslolan olarak kurumlar vergisi ve kâr dağıtımı söz mevzusu olduğunda gelir vergisi ödüyor. Türkiye’de resmi kurumlar vergisi oranı yüzde 22, dağıtılan kâr payının yarısı kural dışı tutulduktan sonrasında yüzde 40’a (bu yıldan itibaren) kadar gelir vergisi alınıyor. Sadece bunlar resmi oranlar, bunlardan muafiyet, kural dışı ve indirimler düşüldüğünde bu oranların efektif olarak ciddi  halde azaldığı biliniyor. Bu mevzuda örnek olarak geçen yıl yalnız bir inşaat şirketine 9,5 milyar liralık bir vergi indirimi teşviki verildiğini (12) ve bu yıl bu tür indirim ve muafiyet tutarlarının 230,1 milyar lira olacağını söylemek kafi. (13)

Bu bağlamda, OECD ülkeleri içinde sermayenin ödediği vergilerin niçin olduğu yükü kıyaslamalı olarak gösteren bir çalışmaya nazaran (14), Türkiye’de bu iki verginin entegrasyonu ile bulunan verginin yükü yüzde 37,6. Bu oranın işçilere uygulananın altında olduğu açık (kaldı ki işçilerin vergi yüküne ÖTV dâhil edilmiyor. Bu da katıldığında aradaki farkın daha da açılacağı kati). Ana para üstündeki vergi yükünün OECD averajı ise yüzde 40,1. Şu demek oluyor ki Türkiye’deki oran OECD averajının altında.

Resmi tamamlamak için bütçe ödeneklerinden aslolan olarak kimlerin yararlandığına da bakmak lazım. Bu mevzuda da yukarıda sözü edilen şirkete aynı tarihlerde 21/b ihalesiyle 10 milyar liralık bir demiryolu yapım işinin verildiğini (15) hatırlatmakla yetinelim.

Bütçeyi halk için kullanmak mümkün

Özetlemek gerekirse bugünün süper zenginlerinin mevcut servetlerinin mühim bir deposu ödemeleri ihtiyaç duyulan verginin oldukca altında vergi ödemeleri. 1980’lerden itibaren ödedikleri vergilerin oranı azaldıkça bu kesimlerin ulusal gelirden aldıkları hisse da hızla arttı.

Oysa bütçenin hem vergi, hem de harcama politikalarını halktan, emekten, halktan yana kullanarak eşitsizlikleri kısmen de olsa azaltabilmek mümkün.

Bir IMF çalışmasının vurguladığı benzer biçimde, uygun bir halde tasarlanmış maliye politikaları gelişkin ülkelerde vergi ve transferler öncesi gelir eşitsizliğinin üçte birini ortadan kaldırabiliyor (bunun yüzde 75’i de aktarma harcamaları yardımıyla gerçekleşiyor). Eğitim ve sağlığa meydana getirilen harcamalar toplumsal akışkanlığı artırdığından eşitsizlik azalıyor. Azgelişmiş ülkelerde ise maliye politikaları oldukca daha zayıf etkilere haiz zira vergi yapıları yeterince artan oranlı değil ve aktarma harcamaları da halka yönelik değil. (16)

O halde yapılacak şey belli. Bir taraftan ilk elden zengin-yoksul farklılığına neden olan emek sömürüsüne son verecek bir derslik mücadelesini örgütlemek, öteki taraftan bütçenin harcama ve bilhassa de vergi politikalarına müdahale ederek, kısaca sermayeyi daha ağır vergilendirerek ve onlardan servet vergisi alarak mevcut eşitsizlikleri azaltmak.

…devam edecek 

_________________

Dip notlar:

    1. https://evonomics.com/why-billionaires-destroy-democracy-and-capitalism ( 26 November 2020).
  •   https://www.commondreams.org/news/2021/01/02/amid-warnings-surging-worldwide-poverty-planets-500-richest-people-added-18-trillion.
    1.   The World Bank, “Global Action Urgently Needed to Halt Historic Threats to Poverty Reduction”, https://www.worldbank.org (7 October 2020).
    2.   http://www.turkis.org.tr/ARALIK-2020-ACLIK-VE-YOKSULLUK-SINIRI (29 Aralık 2020).
  •   DİSK-AR, “Salgın günlerinde asgari ücret gerçeği araştırması”, http://disk.org.tr/2020/12.
    1. İstanbul Büyükşehir Belediyesi İstanbul İstatistik Ofisi,  “İstanbul’da Kent Yoksulluğu Araştırması, Mayıs 2020”, https://istatistik.istanbul/bulten (21 Mayıs 2020).
    2.   https://www.gazeteduvar.com.tr kurtlerin-yuzde-632si-aclik-sinirinda-kadinlarin-yuzde-871i-issiz (7 Mart 2020).
    3.   Derin Yoksulluk Ağı , “Pandemide Derin Yoksullukla Mücadele, Kasım 2020”, DYA-Pandemide-Derin-Yoksullukla-Mücadelederinyoksullukagi.org (13 Ocak 2021).
    4.   Jayati Ghosh, Understanding Global Inequality in the 21st Century, http://www.networkideas.org (20 July 2019).
    5.   https://evonomics.com/why-billionaires-destroy-democracy-and-capitalism ( 26 November 2020).
    6.   OECD, Taxing Wages 2020, OECD Publishing, Paris, https://doi.org (May 2020).
  •   9 Ekim 2020 Tarih ve 31269 Sayılı Resmi Gazete.
  •     2021 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanun Teklifi ve Bağlı Cetveller.
    1.   Elke Asen, “Integrated Tax Rates on Corporate Income in Europe”, https://taxfoundation.org (14 January 2021).
  •    https://twitter.com/cigdemtoker/status/1314479073310191617.
  1.   Vitor Gaspar and Mercedes Garcia-Escribano, Inequality: Fiscal Policy Can Make the Difference, https://blogs.imf.org (11  October 2017).

 




Okumaya devam et.
Yorum için tıkla

Cevap bırak

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Gündem

Gaziantepli bakırcıların yükselen bakır fiyatları ile başı dertte



Turizme yönelik el işçiliği ile ürettikleri bakır eşyaları bu yıl koronavirüs sebebi ile satamayan Gaziantepli bakırcı esnafı şimdi de artın fiyatlarla boğuşuyor.


Gaziantepli bakırcıların yükselen bakır fiyatları ile başı dertte

Gaziantep’teki bakır ustaları, borsada yükselen fiyat sebebiyle, iki ay ilkin 90 lira civarında olan bakırın kilosunu şimdi ise 120 liraya alıyor. Art arda yaşanmış olan artışlar sebebiyle Gaziantep’teki bakır ustaları da zor günler yaşıyor.

10 GÜNDE 13 LİRALIK ARTIŞ

Dünya genelinde olduğu şeklinde Türkiye’de de pandemi sürecinde yükselen döviz, altın ve gümüşten sonrasında bakır madeninin fiyatı da hızla artıyor. Bakır madeninin kilogramında son iki ayda ortalama 30 liralık artış yaşanırken, 10 günde ise 13 liralık artış oldu.

Ortalama 2 aydır ürünlerine zam yapmamak için direnen bakırcılar, iki ay ilkin bakırın kilogramını 80-85 lira içinde alırken, şimdi ise 1 kilo bakırı 120 liradan alabiliyor. Zamlı tutarları yansıtmamak için bir süredir direnen bakır ustaları, son artışlar üstüne ise ürettikleri bakır ürünlerde zamlı tutarları yansıtmaya başladı.

EL EMEĞİ BAKIR ÜRÜNLER ZAMLANDI

Bakır ustaları yoğun el emeği de sarf etmiş olduğu ürünlere, boyutuna nazaran 5 ila 65 lira içinde zam yapmış oldu.

20 senedir bakırcılık mesleği ile uğraşan bakırcı ustası Mehmet Hanifi Çıkla, yükselen bakır fiyatının kendilerini de vatandaşları da zor durumda bıraktığını belirterek, “Pandemi dolayısıyla işlerimiz birazcık durgun, bakır borsada aslına bakarsan borsası yüksek olduğundan, kalay, bakır şeklinde madenler gerçekte aşırı derecede yükselişte. Bir tencere ya da bir çaydanlıkta kilo bazında 10 ile 13 lira içinde fark oluyor. Dünya borsasında maden kıymetli, ister istemez çekimi fazlaca, Avrupa ülkelerinden talep fazlaca, aşırı derecede yükselmesinin sebebi bunlar diye tahmin ediyoruz. Bakırdaki zam ve artışların doların artışı ile bir alakası yok, düşmesi yada artması fark etmiyor. Bakır aslına bakarsan borsa gündeminde maden olduğundan artıyor, düşüyor ona bir şey diyemiyoruz fakat bu sefer hakkaten fazlaca aşırı derecede arttı.” dedi.

Gaziantepli bakırcıların yükselen bakır fiyatları ile başı dertte #1

“TURİST YOKSA SATIŞ DA YOK”

Pandemi dolayısıyla turistlerin şehre gelmemesinin satışları etkilediğini söyleyen Çıkla, “Aslına bakarsan pandemiden dolayı şehre yabancı girmediği için bizim işlerimiz bitik durumda, gezinsel bir iş dediğiniz vakit yabancı olması lazım. Bu zamlar da üstüne tuz biber oldu. Bakır ve el işçiliğine talebi olanlar, web üstünden bazı talebe kesimler olsun, bizim kendi çabalarımızla bir şeyler yapmak istiyoruz. İnternet sayfalarında çalışmaya çalışıyoruz. Şehirde yabancı eğer olmazsa bizim mesleğe asla desek de yeri var.

Gaziantepli bakırcıların yükselen bakır fiyatları ile başı dertte #2

BİZİM İŞ GÜNÜMÜZ CUMARTESİ-PAZAR

Cumartesi kapalı olduğumuz vakit biz biteriz, cumartesi, pazar bizim iş günümüz. Ben Antepliye fazla bir şey satamam, bugün Ege Bölgesi olsun, Marmara bölgesi olsun, buraların talepleri fazlaca oluyor. Bu tavayı geçen hafta 35 liraya satıyordum, şu anda 40 liraya ben alıyorum ve fiyatı daha da belirsiz. 50 liraya sattığım vakit bana diyorlar ki 5 lira için mal satılır mı? Bu el işidir doğrusu, 5 lira ile mal satılmaz fakat gel görelim, satmak zorundayız, dükkanımızın kirası var, okuttuğumuz çocuklarımız var.” diye konuştu.

Gaziantepli bakırcıların yükselen bakır fiyatları ile başı dertte #3


Okumaya devam et.

Gündem

Mısırlı gazeteci için ülkesine döner dönmez gözaltına alındı iddiası



Mısır Gazeteciler Sendikası üyesi gazeteci Cemal el-Cemel, İstanbul’dan Mısır’a dönüşünde, iddialara nazaran Internasyonal Kahire Havalimanı’nda gözaltına alındı ve kendisinin akıbetiyle ilgili bilgiye ulaşılamadı.

Cemal’in tutuklu oğlu Beha el-Cemel Feysbuk sayfasında yapmış olduğu paylaşımda, “Babam artık yoruldu ve Mısır’a geri dönmek istedi. Uluslararası Kahire Havalimanı’na ulaştığı andan itibaren sırra kadem bastı ve kendisine hiçbir şekilde ulaşamıyoruz” ifadelerini kullandı.

ELEŞTİREN BİR MAKALE YAZMIŞTI

Haberde, Cemal’in 2014 senesinde Mısır merkezli “Mısır el-Yevm” gazetesinde ülkede yönetim şeklini eleştiren bir yazı kaleme almasından sonrasında Mısır Cumhurbaşkanı Abdulfettah es-Sisi’nin kendisini “uyarmak için” arayarak 20 dakika süresince konuştuğuna değinildi.

Cemal’in, Sisi ile yapmış olduğu telefon görüşmesinin peşinden Türkiye’ye geldiği biliniyor.

Cemal’in tutuklandığını doğrulayan bazı Mısırlı gazeteciler, yetkili makamlara derhal özgür bırakılması çağrısında bulunmuş oldu.


Okumaya devam et.

Gündem

Ameliyat olan çocuğu ve buzağısına aynı odada bakıyor


class=”cf”>

Yüksekova’ya bağlı Akalın Mahallesi’nde yaşayan Hikmet Dilce’ye ilişkin İnek, bir süre ilkin ön ayakları sakat buzağı doğurdu. Dilce, 5 yaşındaki oğlu Asaf’ı yumurtalıklarından, yeni doğan buzağı ise ön ayaklarından ameliyat olması için Van’a götürdü. Van’da ameliyatları gerçekleşen Asaf da buzağı da aynı gün taburcu oldu. Hayvancılık yaparak geçimini elde eden Dilce ailesi, biberonla besledikleri buzağıyı da Asaf’ın odasına alıp, burada bakmaya başladı. Hayvancılık yaparak geçimini elde eden Dilce ailesi, taburcu olan oğlu Asaf ile buzağını aynı odaya alarak bakımlarını yapıyor.

Ameliyat olan çocuğu ve buzağısına aynı odada bakıyor

BUZAĞIYI BİBERONLA BESLİYOR

Meydana getirilen ameliyat sonucu aynı gün taburcu olan oğlu ve buzağına aynı odada gözü şeklinde baktığını özetleyen Hikmet Dilce, “Buzağım doğum sırasından sakat olarak dünyaya geldi. Veteriner bir arkadaşın tavsiyesi üzerine buzağımı Van’a götürdüm. Van’da hayvan hastanesinde yapılan ilk müdahalenin ardında ameliyata alındı. Aynı sırada çocuğum da hastaydı. Çocuğum da buzağımla beraber aynı gün ameliyata alındı. Çocuğumu bırakıp buzağımın yanına gittim. Buzağım ameliyata çıktıktan sonra hastaneye çocuğumun yanına gittim. Her ikisi de çok seviyorum. Her ikisi de aynı anda ameliyata alındı, aynı anda taburcu oldular. Aynı evde ve aynı odada kalıyorlar. Şu an ikisinin de sağlık durumu iyidir. Buzağımı kucağımda annesine götürüyorum emzirmek için. Ancak ayakta durmadığı için kucağımda emzirmeye çalışıyorum. O da annesi buna müsaade etmiyor. Tekmeliyor. Ben de çocuklarımla beraber evde onu biberonla beslemeye çalışıyoruz. Her iki ön ayaklarında ters olduğu için tutunamıyordu. 5 çocuğum var, bu da 6’ncı çocuğum oldu. Evimizin en küçüğü ve neşesi oldu” diye konuştu.

 


Okumaya devam et.

Facebook

Popüler

Python örnek projeler deneme bonusu veren siteler